ANNEM YOK ARTIK


 Yeni yılın ikinci günü sabahı annem öldü benim. Kalbi duruverdi.

Oysa ne kalp rahatsızlığı vardı ne de başka bir kronik hastalığı. On beş gün öncesinde Covid + çıktı test sonucu. İyiydi, telaşlandırmadı bizi, hafif ağrılarla geçirdi karantina sürecini. Bu süreçte kız kardeşimin evindeydi. Çok iyi baktı kız kardeşim anneme Allah razı olsun. Ancak iştahsızlığı vardı yemek yiyemiyordu, zorla yediriyorlardı. Her gün telefonla konuştuk. Bir an önce iyileşip Ağva'ya evine dönmekti niyeti. Pazartesi günü (yarın) erkek kardeşimle gitmeyi planlamışlardı. Hatta giderken ona aldığım Saatli Maarif Takvimini benden almak için Üsküdar'a gelmek istiyordu, Üsküdar'ı da görmüş olurum çok özledim dediydi. Yaşarsam seneye artık tekrar gelirim deyince, tabi ki yaşayacaksın annem demiştim. Olmadı. Karantinanın bitişinin üçüncü gününe başlayamadan bırakıp gitti bizi. 

İnanamadık, aklımız almadı, annem o kadar güçlü bir kadındı ki daha uzun yıllar bizimle olur diye düşünüyorduk. Allah'ın takdiri karşısında elden gelen bir şey yok, bu kadarmış dünyadaki misafirliği. 

Sabah henüz uyanmamışken çalan telefonun sesi ile fırladım, kız kardeşimdi arayan, hemen anladım kötü bir haber vereceğini. Annemin fenalaştığını, ambulansla hastaneye götürdüklerini söyleyince oğlumla apar topar çıktık, taksiye binip hastaneye gittik. Yetişememişiz. Acilin kapısında elinde annemin giysileri olan torbayla bizi bekleyen kız kardeşimin görüntüsünü unutamıyorum. 

Pandemi kısıtlamaları nedeniyle her şey o kadar çabuk olup bitti ki, ikindi vakti gelmeden sabah yaşıyor olan annem artık toprağın altındaydı. Sanki kötü bir rüyanın içindeydim, uyanınca her şeyin eskisi gibi olacağı bir kabus. Sanki başka birinin annesini veriyorduk biz toprağa, beynim reddediyordu olan biteni. 

Yok, rüya değildi işte; o yıkılmaz sandığım güçlü kadın çok sevdiği yaratanına gitti. 

İnsanın, bu dünyada artık yapacağı bir şey kalmayınca ölmeyi seçtiğine inanıyorum. Her ne kadar ne çok hevesi, isteği vardıysa da yapacak, demek ki kalmamış ki gitmek istedi. 

Beş yıla yakın bir çocuk gibi baktığı, elli beş yıllık yoldaşı babamı yolculayınca hayat amacını mı yitirdi bilmiyorum. Yalnız yaşamak istedi, ev eve üstüne olmuyor, çocuklarım da olsa insan kendi evini istiyor dedi. Şikayeti de yoktu görünürde yalnızlıktan. Ama bu, altmış beş yaş üstü pandemi kısıtlamaları nedeniyle bizi sık göremediğine üzülüyordu. 

Anneciğimle dünya görüşlerimiz hep ayrı oldu, hep bir tartışma içinde olduk bir arada olduğumuz sürelerde. Tabi ki bu, birbirimizi sevmemize engel olmadı. Hangi insan annesini sevmez ki? Hangi anne çocuğunu sevmez? 

Tesellim, bir buçuk ay önce evine gittiğimde sarılıp, öpüp "seni çok seviyorum annem." demiş olmamdır. Nasıl mutlu olmuştu, sarılıp kalmıştık bir süre. 

Artık ne anne ne de baba diyecek kimsem yok. 

Güzel anılarla yad edeceğim; ruhlarının beni gördüğünü, sevincimi, acımı hissettiklerini, paylaştıklarını bilerek. 

Nur içinde, huzurla uyusunlar...

Yorumlar

  1. Nurtenciğim uzun zamandır bloğuma girmiyordum. Şuan girdiğimde senin yazını gördüm. Hemen okudum... Canım şuan gözlerim yaşlı okudum ve yorumu yazıyorum. Şüphesiz Allah'tan geldik ve şüphesiz dönüşümüz onadır. Şu aşamada söylenecek tüm sözcükler anlamını yitirmiş durumda. Annene Allah'tan rahmet diliyorum. Mekanı cennet olsun. Sizlere de baş sağlığı ve sabırlar diliyorum canım... :((

    YanıtlayınSil
  2. Merhabalar. Covid19, gün yüzüne
    çıkmamış rahatsızlıkları bir doktor gibi buluyor ve hemen oradan saldırıyor. Cwnab-ı Hakk, annenize rahmetiyle, merhametiyle,mağfiretiyle ve de cennetşyle muamele eylesin. Sizlere de sabr-ı cemil ihsan eylesin. Başınız sağolsun.
    Selam ve saygılarımla.

    YanıtlayınSil
  3. Nurtenciğim maalesef annelerimiz de, babalarımız da hep yanımızda olsunlar, hiç gitmesinler istiyoruz ama olmuyor :( Annenin mekanı cennet olsun, olacak olan oluyor :( engelleyemiyoruz, başın sağ olsun, çok çok sabırlar diliyorum canım. ♥

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Müjde'cim sağol, varol.
      Evet, olacak olan oluyor, o gün mutlaka geliyor.

      Sil
  4. Başınız sağolsun, çok acı bir kayıp.Sabırlar diliyorum.

    YanıtlayınSil
  5. müjde abla'nın blogundan görüp bir merhaba demek istemiştim. acınızı boğazım düğüm düğüm okudum. anneciğiniz huzur içinde uyusun, sabırlar diliyorum sizlere.

    YanıtlayınSil

Yorum Gönderme

Popüler Yayınlar